بعد از گسترش فعالیت های این خانم مدعی ،گزارشهای متعددی از اقدامات وی دریافت شد.اولین رویارویی او با قانون در بهمن سال 1370 و در حد بازرسی ساده پلیس راه بجنورد از خودرواش بود،اما همه چیز در بررسی ها عادی به نظر میرسید و هیچ یک از ماموران به کتابهایی که او با هدف پخش در مشهد داخل خودرو قرار داده بود،مشکوک نشدند.از برخورد او با پلیس فقط 2 ماه گذشته بود که بار دیگر نیروهای سپاه به او که مشغول پخش رایگان کتاب های تبلیغاتی اش در مراکز نظامی،انتظامی و دبیرستان های بجنورد بود،مشکوک شدند و او را تحت بازجویی قرار دادند تا از نخستین شاهدان ادعای غریب خانم...باشندکه بیشتر به شوخی شبیه بود نا ادعایی دروغین.او به ماموران گفت چندین بار با امام زمان (عج) ملاقات داشته است و ایشان یک دستگاه خودرو و یک باب منزل مسکونی را در تهران به او بخشیده اند و اکنون منتظر است تا امام زمان(عج)ظهور کند و با هم ازدواج کنند!

از همسری امام زمان(عج)تا دم مسیحایی:

شاید بتوان مخرب ترین جزء از فعالیت های این خانم را طرح ادعاهای واهی اش در مجالس دینی دانست که هر چند غیر منطقی بودنشان با تحلیلهای ساده آشکار میشود،اما مریدان او برای شنیدنشان،گوش هایی شنوا داشتند.

او به رغم داشتن همسر در زمان حال،خود را همسر آینده ی امام دوازدهم(عج)معرفی میکند و در یکی از سخنرانی های خود خطاب به شنوندگان میگوید:هر کس بخواهد مرده ی خود را قبل از ظهور ببیند،من او را زنده میکنم!

اما کرامات دروغین او به داشتن دم مسیحایی محدود نمیشوند،وی در سال ۱۳۷۷ در مجلس بانوان شهرستان ساوه پیشگویی میکند که حضرت ولی عصر(عج)پس از حکومت آقای خاتمی ظهور خواهد کرد .

ادامه در پست بعدی

میخوام بهتون از یکی بگم از یکی که ادعا کرده که همسر امام زمانه حالا گوش کنین تا بگم:

خانم...یکی از میلیونها نوزاد دختری بود که در نخستین روز فروردین سال 1330 در خانواده ای غیر مذهبی بدنیا آمد.روزگار از همان سالهای نخست زندگی به او روی خوش نشان نداد،نا آنجا که در خردسالی فرزند طلاق شد و بنا بر اظهارات خودش هنگامی که 4 سال بیشتر نداشت دولت اموال پدرش را مصادره کرد اما برای شکل گیری شخصیت کنونی وی این شکست ها کافی نبود.ازدواج اولش با طلاق مهر بطلان خورد و ازدواج دومش نیز بدلیل نازا بودن،بیش از یک سال و نیم دوام نیاورد و به متارکه منجر شد.شکستش در زندگی مشترک به واسطه ی ازدواجش با مردی متاهل و ثروتمند کامل شد که گرچه سفرهای تفریحی پی در پی شان به پاریس،هامبورگ،فرانکفورت،سوئد،رم و اسرائیل،در آغاز آن را به کام او شیرین کرد،اما بازگشت همسر مرد و خاتمه زندگی مشترک،تنها پس از 6 ماه،همه خاطرات خوش گذشته را برایش تلخ کرد.

ظهور شخصیت بیمار گونه او که خودش از آن به عنوان تحول شخصیتی یاد میکند،در سال 62رخ داد که مثل بسیاری از زنان آن دوره به دلیل گرایش شدید به بیشتر دانستن درباره ی مسایل مذهبی برای تحصیل به مرکز خیریه حضرت خدیجه(س)مراجعه کرد.

هر چند پس از 6-5ماه او به دلیل اشاعه خرافه،طرح مطالب توهم زا و ادعای مبلغ شدنش از سوی حضرت مهدی(عج)در خواب هایش،از آن مرکز اخراج شد،اما به نظر میرسد همین دوره کوتاه آموزش علوم دینی در کنار تجربیاتش از شرکت در جلسات دعا،سخنرانی و ... به یاری اش آمدند تا با طرح ادعا های واهی،ساده دلان را به مریدان وفادار خویش تبدیل کند.مریدان وی به مرور زمان بیشتر شدند و او جزو تفیک ناپذیر مجالس به اصطلاح دینی شان تبدیل شد تا به این ترتیب حیطه پخش و انتشار ادعاهایش از شرق تهران(تهرانپارس،رسالت،نارمک،تهران نو و ...)به تمام نقاط پایتخت گسترش دهد...

ادامه در پست بعدی

منتظر واقعي كسي است كه با خون خودش در راه جهاد با دشمنان

غوطه‌ور باشد اين اجر مال كسي است كه مجاهد في سبيل الله است

انتظار بهترين جهاد است.

یکی از علماء بزرگ(مرحوم آیت الله سید محمد باقر مجتهد سیستانی پدر آیت الله العظمی حاج سید علی سیستانی(دامت برکاته)در مشهد مقدس برای آنکه به محضر امام زمان شرفیاب شود ختم زیارت عاشورا را چهل جمعه هر هفته در مسجدی از مساجد شهر آغاز میکند.او میگفت:در یکی از جمعه های آخر ناگهان شعاع نوری را مشاهده کردم که از خانه ای نزدیک آن مسجدی که من در آن مشغول به زیارت عاشورا بودم میتابید.حال عجیبی پیدا کردم ،از جای برخاستم و به دنبال آن نور به درب آن خانه رفتم.خانه ی کوچک وفقیرانه ای بود واز درون خانه نور عجیبی می تابید.در زدم.وقتی در را باز کردند،مشاهده کردم حضرت مهدی(عج الله)در یکی از اتاق های آن خانه تشریف دارندو در آن اتاق جنازه ای را مشاهده کردم که پارچه ی سفیدی به روی آن کشیده بودند.

وقتی من وارد شدم واشک ریزان سلام کردم،حضرت به من فرمودند:چرا این گونه به دنبال من میگردی و رنج ها را متحمل میشوی؟مثل این باشید(اشاره به جنازه کردند)تا من بدنبال شما بیایم.

بعد فرمودند:این بانویی است که در دوره ی بی حجابی رضا خان پهلوی هفت سال از خانه بیرون نیامد تا مبادا نامحرمی او را ببیند.

 به به که چه روز خرم آمد                         مبعوث نبی اکرم آمد

از بعثت او جهان جوان شد                       گیتی چو بهشت جاودان شد

در اثر تصادف با اتومبیل،پسرم از ناحیه ی پا و جمجمه مجروح شد.سه سال در بیمارستان نیرو دگر و بیمارستان حضرت فاطمه علیه السلام در تهران تحت درمان بود.بعد از بهبودی سر پسرم،پزشکان نظر دادند که او ۶۰٪نقص عضو دارد،۳۰٪مقاومت جمجمه در برابر عفونت و ضربات عفونی  احتمالی ایجاد شده از دست رفته است،۱۰٪ هم در راه رفتن مشکل خواهد داشتو ۲۰٪ قوای عقلی او از بین رفته است که در این موارد از دست هیچ کس کاری ساخته نیست و شما هم به دکتر ها مراجعه نکنید.چون سودی نخواهد داشت.

من به خدا و ائمه ی اطهار علیهم السلام متوسل شدم.در ایامی که فرزندم سالم بود،هر شب چهارشنبه و جمعه با هم به زیارت می آمدیم .او را شب ۵شنبه که خلوت بود به مسجد جمکران آوردم تا شاید لطف خدا وآقا امام زمان عج الله شامل حال ما شود.من و پسرم به مسجد کنار منبر رفتیم و من مشغول نماز خواندن شدم.ساعت ۱۰ شب یک نفر که گویی از شهرستان آمده بود،غذا آورد و رفت.عده ای ساعت ۴۰/۱۰ دقیقه به مسجد مشرف شدند وبالای سر پسرم دعا خواندند.تقریبا بعد از ۱۵ دقیقه که  گذشت،دیدم که پسرم مهدی از جا پرید و خود را در بغل من انداخت و گفت:بابا من خوب شدم.

امام زمان (عج) (عینُ النّاظره و اُذُنُه السّامِعَه ولِسانُهُ النّاطق و یَدُهُ الباسطَه: چشم بینا، گوش شنوا، زبان گویا و دست گشادۀ خداوند) است.

در رؤیت امام (علیه السلام) مقابله و محاذات شرط نیست؛ بلکه هر جا نشسته، بر اَرَضین سُفلی و سماوات سبع و مافیهنَّ و ما بینهنَّ اِشراف دارد.

به افرادی که پیش از ظهور در دین و ایمان باقی می مانند و ثابت قدم هستند، عنایات و الطاف خاصی می شود.

ما در دریای زندگی در معرض غرق شدن هستیم؛ دستگیری ولیّ خدا لازم است تا سالم به مقصد برسیم. باید به ولیّ عصر (عج) استغاثه کنیم که مسیر را روشن سازد و ما را تا مقصد، همراه خود ببرد.

در زمان غیبت هم عنایات و الطاف امام زمان (عج) نسبت به محبّان و شیعیانش زیاد دیده شده؛ باب لقا و حضور بالکلیّه مسدود نیست؛ بلکه اصل رؤیت جسمانی را هم نمی شود انکار کرد!

هر چند حضرت حجت (عج) از ما غایب و ما از فیض حضور آن حضرت محرومیم؛ ولی اعمال مطابق یا مخالف دفتر و راه و رسم آن حضرت را می دانیم؛ و این که آیا آن بزرگوار با اعمال و رفتار خود خشنود، و سلامی - هر چند ضعیف - خدمتش می فرستیم؛ و یا آن حضرت را با اعمال ناپسند، ناراضی و ناراحت می کنیم!

علایمی حتمیّه و غیر حتمیّه برای ظهور آن حضرت ذکر کرده اند. ولی اگر خبر دهند فردا ظهور می کند، هیچ استبعاد ندارد! لازمۀ این مطلب آن است که در بعضی علایم، بَداء صورت می گیرد و بعضی دیگر از علایم حتمی هم، مقارن با ظهور آن حضرت اتفاق می افتد.

انتظار ظهور و فرج امام زمان (عج)، با اذیّت دوستان آن حضرت، سازگار نیست!

چه قدر حضرت [امام زمان (علیه السلام)] مهربان است به کسانی که اسمش را می برند و صدایش می زنند و از او استغاثه می کنند؛ از پدر و مادر هم به آنها مهربان تر است!

خداوند کام همۀ شیعیان را با فَرج حضرت غائب (عج) شیرین کند! شیرینی ها، تفکّهاتِ زائد بر ضرورت است؛ ولی شیرینی ظهور آن حضرت، از اَشدّ ضرورات است.

مهمتر از دعا برای تعجیل فرج حضرت مهدی (عج)، دعا برای بقای ایمان و ثبات قدم در عقیده و عدم انکار حضرت تا ظهور او می باشد.

هر کس باید به فکر خود باشد و راهی برای ارتباط با حضرت حجت (عج) و فَرَج شخصی خود پیدا کند، خواه ظهور و فرج آن حضرت دور باشد، یا نزدیک!

امام (عج) در هر کجا باشد، آن جا خضراء است. قلب مؤن جزیرۀ خضراء است؛ هر جا باشد، حضرت در آن جا پا می گذارد.

قلبها از ایمان و نور معرفت خشکیده است. قلب آباد به ایمان و یاد خدا پیدا کنید، تا برای شما امضا کنیم که امام زمان (عج) آن جا هست!

اگر به قطعیّات و یقینیّات دین عمل کنیم، در وقت خواب و به هنگام محاسبه پی می بریم که از کدام یک از کارهایی که کرده ایم قطعاً حضرت امام زمان (عج) از ما راضی است؛ و از چه کارهایمان قطعاً ناراضی است.

به طور یقین دعا در امر تعجیل فرج آن حضرت، مؤثّر است، اما نه لقلقه.

آری، تشنگان را جرعۀ وصال و شیفتگان جمال را آب حیات و معرفت می دهند. آیا ما تشنۀ معرفت و طالب دیدار هستیم و آن حضرت آب حیات نمی دهد، با آن که کارش دادرسی به همه است و به مضطرّین عالم رسیدگی می کند؟!

[ائمه (علیهم السلام)] فرموده اند: شما خود را اصلاح کنید، ما خودمان به سراغ شما می آییم و لازم نیست شما به دنبال ما باشید!

تا رابطۀ ما با ولیّ امر: امام زمان (عج) قوی نشود، کار ما درست نخواهد شد. و قوّت رابطۀ ما با ولیّ امر (عج) هم در اصلاح نفس است.

چه قدر بگوییم که حضرت صاحب (عج) در دل هر شیعه ای یک مسجد دارد!

از گناه ما و به خاطر اعمال ما است که آن حضرت [حضرت حجّت (علیه السلام)]، هزار سال در بیابان ها در به در و خائف است!

هر کس که برای حاجتی به مکان مقدّسی مانند مسجد جمکران می رود، باید که اعظم حاجت نزد آن واسطۀ فیض، یعنی فرجِ خود آن حضرت را از خدا بخواهد.

خدا می داند در دفتر امام زمان (عج) جزو چه کسانی هستیم! کسی که اعمال بندگان در هر هفته دو روز (روز دوشنبه و پنجشنبه) به او عرضه می شود. همین قدر می دانیم که آن طوری که باید باشیم، نیستیم!

کار آفتاب، اِضائه [نورافشانی] است هر چند پشت ابر باشد. حضرت صاحب (عج) هم همین طور است، هر چند در پس پردۀ غیبت باشد!... چشم ما نمی بیند، ولی عده ای بوده و هستند که می بینند و یا اگر نمی بینند، ارتباطی با آن حضرت دارند.

ای کاش می نشستیم و دربارۀ این که حضرت غائب (علیه السلام) چه وقت ظهور می کند، با هم گفتگو می کردیم، تا لااقلّ از منتظرین فرج باشیم!

با این که به ما نه وحی می شود نه الهام، به آن واسطه ای که به او وحی و الهام می شود توجه نمی کنیم؛ در حالی که در تمام گرفتاری ها – اعمّ از معنوی و صوری، دنیوی و اُخروی - می توان به آن واسطۀ فیض [حضرت حجّت (علیه السلام)] رجوع کرد.

راه خلاص از گرفتاری ها، منحصر است به دعا کردن در خلوات برای فرج ولیّ عصر (عج)؛ نه دعای همیشگی و لقلقۀ زبان... بلکه دعای با خلوص و صدق نیّت و همراه با توبه.

سؤال: این حقیر مشتاق زیارت امام عصر حضرت حجّت بن الحسن العسکری (عج) می باشم، از حضرت عالی تقاضا دارم که مرا دعا کنید که به این سعادت نائل شوم!

حوضی است نزدیک چاه واقع در باغ مسجد جمکران(که هم اکنون در اثر توسعه و تغییر و تبدیل از بین رفته است).

زنی در آنجا عجله می کرد که هر چه زودتر وضو بگیردو به نماز جماعت برسد.سیدی  را میبیند که بالای حوض ایستاده و به آن زن می گوید:بعد از نماز به امام جماعت بگو:این چه نمازی است که تمام آن به فکر جو الاغ هستی؟!

آن زن پس از اتمام نماز به امام جماعت پیغام را میگوید.امام جماعت وقتی پیام او را میشنود به سر و صورت میزند و میگوید:ببین آن سید کجا است.هر چه گردش می کنند او را نمی یابند.